تصمیم‌های
۷۵۰ سازمان شاخص ایران
روی داده‌های رسمیو بنا شده است

بانک‌ها، مؤسسات اعتباری، کارگزاری‌ها و نهادهای ناظر بازار سرمایه — سنگین‌ترین بار تطبیق و اعتبارسنجی کشور روی همین صنعت است.

شهرداری‌ها، سازمان‌های حاکمیتی و نهادهای توسعه‌ای — جایی که شفافیت و کنترل تعارض منافع یک الزام است، نه یک مزیت.

پتروشیمی، فولاد و صنایع پایه — زنجیره‌های تأمین بلند، قراردادهای سنگین و طرف‌های تجاری‌ای که باید شناخته شوند.

نفت، گاز، پتروشیمی، معدن و فرآوری مواد معدنی — بالادست اقتصاد ایران، با قراردادهای سنگین و زنجیره‌ای بلند از پیمانکار و تأمین‌کننده.

شرکت‌های نرم‌افزاری، پرداخت و زیرساخت داده — جایی که داده رسمی نه یک گزارش، بلکه ورودی مستقیم محصول و سامانه است.

پیمانکاران عمرانی، مهندسان مشاور و صنایع مصالح — کار پروژه‌محور است و ریسک اصلی، شناخت طرف قرارداد.

نیروگاه، تجهیزات برقی و مخابرات — تأمین‌کننده‌محور، با مناقصه‌های پرشمار و نیاز به اعتبارسنجی مستمر.

دارو، تجهیزات پزشکی و بهداشت — صنعتی با الزامات مجوز، تطبیق و شفافیت مالکیت در بالاترین سطح.

مهندسی، ساخت، خدمات صنعتی و نهادهای زیرساختی — پروژه‌محور، کنسرسیومی و به‌شدت وابسته به شناخت طرف مقابل.

زنجیره غذا و کشاورزی — شبکه‌ای گسترده از تأمین‌کننده، توزیع‌کننده و واسطه که شناختشان سخت‌ترین بخش کار است.

کشتیرانی، لجستیک، خودرو و گردشگری — شبکه‌ای بزرگ از نمایندگان، پیمانکاران و کارگزاران که باید شناخته شوند.

دانشگاه‌ها، پژوهشگاه‌ها و صندوق‌های پژوهش و فناوری — ارزیابی شرکت‌های دانش‌بنیان و مدیریت تعارض منافع.